Co można?...

Można zmienić spojrzenie na siebie
Można zmienić spojrzenie na świat
Można zmienić spojrzenie na innych ludzi
Można więcej dawać z siebie innym
Można więcej oczekiwać od innych
Można więcej brać dla siebie od życia

Czary-mary jakieś

Czy to możliwe, że nasze zdrowie zależy od tak wielu czynników?
I już nie chodzi, bynajmniej, o wpływ stresu na zdrowie. Ten jest oczywisty.
Chodzi też o to jak żyjemy, co jemy, w jakim środowisku przebywamy.
Jednak najbardziej chodzi o własne podejście do siebie samego - do swojego ciała i ducha.
Istotne jest... zaopiekowanie się samym sobą.
Któż może to uczynić lepiej od nas samych?
Ktoś zna nasze ciało i ducha (wszelkie nasze potrzeby) lepiej niż my sami?
Tak niewiele trzeba, by poznać siebie i... sobie dogadzać. Nie mam na myśli teraz jakiejś rozrzutności. Po prostu - trzeba się wczuć we własne potrzeby i w miarę środków dbać o siebie.
Po prostu - o sobie nie zapominać.

Słowa

Moc słowa jest tak nieodgadniona.
Można słowem okazać tyle dobra,
jak również bardzo można skrzywdzić słowem.
Dlaczego my - ludzie, rodzimy się nie umiejąc mówić, a kiedy już tę moc mówienia posiądziemy, używamy słów do krzywdzenia innych?

Zdrowie

Jeśli zdrowie jest, to się na ogół o nim nie myśli...
Kiedy szwankuje i ciało daje nam zawczasu różne znaki, na ogół nie przywiązujemy do tego uwagi.
Dlaczego - na ogół - trzeba gradobicia, niemal bombardowania, by coś zauważyć, by... wziąć się za siebie?
Ha... Do tego jeszcze pewnego rodzaju szczęścia trzeba, by wejść na właściwą ścieżkę, by zdrowie odnaleźć.
Ciągle jeszcze niewielu spośród nas - ludzi zauważa, iż - na ogół (a może i zawsze) - my sami odpowiadamy za swoje zdrowie.
Przede wszystkim: psychika=fizyka.
Wszystko, co się dzieje wokół nas i w nas, w jakiś sposób na nas wpływa. Wpływa na nasze zdrowie psychiczne i fizyczne.
Jasne, że szkodzimy swojemu zdrowiu przez nieodpowiednie pożywienie i niewłaściwe warunki życia, jednak to, co serwujemy naszej psychice, ma bezpośredni wpływ na nasze zdrowie.
Szanujmy siebie!
Nie dopuszczajmy innych do bram swojego życia, jeśli nie mają dobrych zamiarów.
Nie pozwalajmy siebie niszczyć!

Problemy

Ogólnie żyć się daje.

Pod warunkiem, że mało się czasu poświęca

maltretowaniu umysłu problemami,

których pod dostatkiem...

Tylko jak umysłu nie maltretować?

Widzisz, nie ważne jak wielkie są problemy - rosną dopiero,

kiedy dopuszczamy do siebie myślenie o nich.

Są. Siedzą sobie w zakamarkach naszego umysłu;

w takich malutkich szafeczkach, szufladkach.

Wystarczy ich nie otwierać.

Wiem...

Mało możliwe by,

kiedy rusza coś z posad bryłę świata

(tego "osobistego" świata),

te drzwiczki nie zaczęły się otwierać,

szufladki nie wysuwać...

Wtedy problemy, przykre przeżycia zaczynają wypełzać...

Mało tego.

Wtedy zaczynamy je dokarmiać...

Bardzo trudno się od tego powstrzymać.

Wręcz się nie udaje.

I rosną, rosną, rosną...

Można wręcz powiedzieć, że się rozrastają.

Doświadczenia

Zbieramy, zbieramy…

Calutkie nasze życie składa się z doświadczeń.

Doświadczamy dobra. Doświadczamy zła.

Dlaczego tak trudno w danej chwili zareagować odpowiednio?
Co znaczy: "zareagować odpowiednio"?
Zachować się odpowiednio do okoliczności.
Tak, by nikogo nie ranić, ale i nie zostać zranionym.
To trudne. Wręcz niemożliwe.
Nie udaje się wejść w odczucia drugiego człowieka.
Albowiem każdy człowiek inaczej odbiera świat.
To, co dla jednego istotne, 
dla innego może się okazać nieistotnym drobiazgiem.
Jak przewidzieć efekt naszego zachowania? 
Jak wyczuć sytuację? Jak się zachować?
Pojęcia się nie ma kiedy, jakim słowem, czy też gestem ranimy.
Każdy może się poczuć czymś dotknięty, zraniony.
Są wśród nas tacy, co bronią siebie.
Walczą o... swoją wersję, o swoje odczucia.
Nie zawsze powiedzą dokładnie co ich zraniło, ale odbijają piłeczkę.
Zraniona osoba na ogół głęboko chowa w sobie to, co ją zraniło.

Zraniliśmy, bądź zostaliśmy zranieni. 
Kolejne doświadczenia...

Dobro

Tak trudno pamiętać; tak łatwo zapomnieć wykonywać tylko dobro - wszelkie możliwe dobro...

Dobro jest w nas.

Niestety, częściej zapominamy, że trzeba mu pomagać... wydobywać się z nas na zewnątrz.

Trzymamy je w ukryciu tak jakby miałoby być tylko dla nas samych...

I mamy pretensje do świata, że wokół nas tak mało dobra.

Siejmy dobro. Wypełniajmy nim świat.